Η πρώτη μου γέννα

Θα ήθελα πολύ να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία της πρώτης μου γέννας(του γιού μου).
Τη θεωρώ πολύ σημαντική εμπειρία γιατί με οδήγησε σε μια καλύτερη δεύτερη γέννα (αυτή της κόρης μου) αλλά κυρίως γιατί ήταν η πρώτη μου !
Είχα μια πολύ καλή εγκυμοσύνη απο θέματα υγείας ,αλλά αρκετά ψυχοφθόρα.Η ψυχολογία μου καθόλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ήταν αρκετά κακή.Ημουν απιστευτα αγχωμένη και πιεσμένη.Εφταιγε λιγο το οτι δούλευα,λίγο το οτι δεν ήμουν τόσο ετοιμη,λίγο το οτι υπήρχαν μετακομίσεις στη ζωή μας...Την βίωσα αγχωτικά και δεν μπορώ να πω οτι την απόλαυσα.
Γέννησα με καισαρική στο μαιευτήριο Μητέρα.Ηθελα πολύ να γεννήσω φυσιολογικά ,αλλα τελευταία στιγμή διαπιστώθηκε ρωγμή αμφιφλιστροειδούς στο ενα μου ματι(λόγω μυωπίας) και γυναικολόγος και οφθαλμίατρος "δεν έπερναν την ευθύνη του φυσιολογικού τοκετού".
Με τεράστια δυσκολία ετοιμάστηκα για το ραντεβού με το "μπεμπη" και στις 3 Δεκεμβρίου 2008 ήρθε στη ζωή μου.
Δεν έχω λόγια να περιγράψω το πόσο σημαντική είναι αυτή η στιγμή στη ζωή μιας γυναίκας.Ασχετως την ηλικία της,τη προσωπικότητα της,το ποσο επώδυνη είναι η γέννα της,το τι εγκυμοσύνη είχε...η στιγμή που πέρνει το μωρό της στην αγκαλιά της για πρώτη φορά ειναι απο τις πιο δυνατές ,γνησιές ,μεγάλες στιγμες της ζωής της.
Εγω και ο μπαμπας μας, κλαίγαμε απο χαρά...ξυπνούσα μες στη νυχτα για να κοιτάζω τη φωτογραφια του γιού μου (μιας και στο μητερα δεν υποστηρίζεται το rooming in ,αλλα τότε δεν γνώριζα τίποτα απο ολα αυτα) και περιμενα τα χαράματα να μου τον φέρουν να τον δώ, παρόλη τη κούραση.
Και αυτο το μικρό πλασματάκι με κοιτούσε ασταμάτητα,με μύριζε, με γνώριζε και περίμενε να με γνωρίσει.
Αχ! Τις πρώτες φορές είναι τόσο δύσκολο να γνωρίζεις πιο ειναι το σωστό..ετσι ευάλωτη που εισαι ,ειναι τοσο ευκολο να ακους τον καθένα και τις συμβουλές του...και επηρρεάζεσαι τόσο βαθιά.Σήμερα βλεποντας απο μακριά ολές αυτες τις πρωτες στιγμές με το γιό μου,συνηδειτοποιώ πόσες περισσοτερες αγκαλίες έπρεπε να του είχα δώσει,πόσο περισσότερο έπρεπε να τον θηλάσω,πόσο λιγότερο αγχωμένη έπρεπε να ημουν...
Ομως ποτε δεν τα ξέρεις ολα απο την αρχη.Τα μαθαίνεις σιγα σιγα,ψαχνοντας,μελετώντας και αφήνοντας το ενστικτο περισσότερο ελεύθερο.
Ημουν και εγώ απο εκείνες τις μαμαδες(θέλω να το φωνάξω αυτό) που κανείς δεν τους μίλησε για το θηλασμό.Που ο γυναικολόγος τους δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα μαζί τους και που δεν είχε ιδέα για το οτι το παιδί απο την πρώτη μέρα της ζωής του ειναι ευφυέστατο και οι αγκαλίες δεν το κακομαθαίνουν.
Εμαθα όμως.Εμαθα πολλά.Τη δεύτερη γέννα μου και τις πρώτες μέρες με τη κόρη μου την απόλαυσα διπλάσια ,ήξερα πολλά περισσοτερα και τη θήλασα και θηλάζω ακόμα χωρίς ενδοιασμούς (σε ενα αλλο Post θα μιλήσω για τη γέννα της κόρης μου).
Ενα πράγμα θέλω να πώ σε όλες τις μελλοντικές μανούλες:Να ρωτήσουν ,να ψάξουν , να μάθουν όσα περισσότερα μπορουν για το θηλασμο,τη γέννα τους ,τις προτιμήσεις τους στο μεγαλώμα του μωρόυ τους και να ειναι αυστηρες και ξεκάθαρες στο πως επιθυμούν να ζήσουν αυτή την εμπειρία τους.Να μην αφήσουν κανέναν να τους την χαλάσει ούτε στο ελάχιστο.