Εξι μήνες τρέφομαι απο σένα.Μεγάλωσα χαρη σε εσενα.Ψήλωσα,παχυνα...Οταν βρίσκομαι στην αγκαλιά σου μου περνανε όλα.Πονάκια,βαρεμάρα..και άλλα πολλά.Δεν είναι μόνο οτι με ταίζεις,είναι οτι εκέι μόνο νιώθω ασφαλής.Και δεν είναι μια απλή αγκαλία.Είναι η απόλυτη αγκαλιά.Η αγκαλία που δίνει τα πάντα .Οι σταγόνες απ΄το γαλατάκι μας είναι το λιγότερο.Ολα τα υπόλοιπα κυρίως δεν θέλω να αποχωριστώ,όσο και αν η σκληρή πραγματικότητα το επιτάσσει.
Δώσε μου λίγο χρόνο ακόμα.Δεν ξέρω αν ποτέ σε ολόκληρη τη ζωή μου ξανανιώσω τόσο γεμάτη,τόσο ασφαλής,τόσο ευτυχισμένη.
Και σε παρακαλώ σημείωσε αυτά που σου ψυθίρισα κάπου.Οταν μεγαλώσω ,να τα διαβάσω ξανά για να θυμηθώ οτι κι εγώ θα πρέπει να θηλάσω τα παιδιά μου.
Σ΄άγαπώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου