Μετανάστευση : η δική μου εμπειρία

Tο κείμενο γράφτηκε με αφορμή το άρθρο που μου ζήτησε το babyfeat.gr για την εμπειρία  της μετανάστευσης.

Δύσκολη υπόθεση να μιλήσεις για μια τόσο μεγάλη αλλαγή στη ζωή τεσσάρων ανθρώπων.
Την πήραμε την απόφαση κάπου στα τέλη του Αυγούστου του 2011.
Μετά απο το κλείσιμο της οικογενειακής μας επιχείρησης και μια απόπειρα να μείνουμε στην Αθήνα (αντέξαμε ενα χρόνο) ,αποφασίσαμε σχετικά εύκολα οτι όλοι οι δρόμοι οδηγούν εκτός Ελλάδας.
Δυο φίλοι μας καλοί -Νορβηγοί- προσκάλεσαν τον άντρα μου στο σπίτι τους,να μείνει όσο θέλει μέχρι να βρεί δουλειά και έπειτα να έρθουμε κι εμείς.
Ένας μπαμπάς λοιπόν ,ετών 29 ,ήρθε στη Νορβηγία για να βρει -οχι τη τύχη του- αλλά το μέλλον του.
Μια μαμά ,ετών 30 με δυο παιδάκια 1 και 3 ετών, έμειναν στην Αθήνα και περίμεναν το "Ελάτε!Βρήκα δουλειά!".
Πως σας φαίνεται μέχρι εδώ; Εύκολο;
Σας επιβεβαιώνω οτι ήταν μια απο τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου.Η αγωνία και το άγχος χτύπησαν κόκκινο. Κάθε μέρα και μια καινούρια αγωνία. Ενα τεράστιο ερωτηματικό για όλα αυτα που πρόκειται να έρθουν.Τι μας κρατούσε πιστούς στο στόχο μας; Η ελπίδα .Η ελπίδα για ενα καλύτερο μέλλον. Ενα φως υπήρχε.Κι αυτό αρκούσε.Στην Ελλάδα νιώθαμε οτι είχαν σβήσει όλα.
Πέρασε ο καιρός και βρήκε δουλεία ο μπαμπάς.Και η μαμά πήρε μια μέρα το αεροπλάνο με τα δυο πιτσιρίκια και προσγειώθηκε στο Όσλο της Νορβηγίας για πρώτη φορα στη ζωή της.
Εδώ ταιριάζει πολύ η φράση " πολιτισμικό σόκ". Αυτό πάθαμε λίγο- πολύ όλοι μας τις πρώτες μέρες.Μια χώρα ακραία διαφορετική απο την Ελλάδα. Με εναν ήλιο κρυμμένο, με μια τελειότητα τρομακτική, και μια μυρωδιά παράξενη. Μύριζε ξενικά.Κρύος αέρας ,τάξη,ασφάλεια και ηρεμία.Ηταν τόσο διαφορετικά που δεν θα μπορούσε να μην είναι ωραία.
Οι πρώτοι οχτώ μήνες ήταν ιδιαίτεροι. Ο μπαμπάς δούλευε και η μαμά ήταν ατελείωτα μαζί με τα πιτσιρίκια στο σπίτι. Κάθε μέρα και μια καινούρια προσαρμογή σε κάτι.Στο τυρί που δεν είναι κίτρινο αλλά καφέ. Στο καφέ που δεν ειναι ελληνικός αλλά γαλλικος. Στα ρούχα που δεν ήταν ελαφρυά και άνετα,αλλά χοντρά και δυσκολοφόρετα. Αλλά όταν κατάφερνες επιτέλους να ντυθείς και να βγείς εξω για μια βόλτα με τα παιδιά (στους -10 βαθμούς) έβρισκες μια αξιοπρέπεια που είχες ξεχάσει. Μια ασφάλεια ασυνήθιστη ,που δεν είχες γνωρίσει ποτέ. Και η ευγένεια. Πάνω απ'ολα αυτή  Δεν εχω ξανασυναντήσει άλλο λαό τόσο ευγενικό και τόσο πρόθυμο να βοηθήσει.
Το Δεκέμβρη κλείνω -εγώ με τα παιδιά- ενα χρόνο εδώ. Δουλεύω ήδη σε ενα νηπιαγωγείο.Τα παιδιά πηγαίνουν παιδικό σταθμό και συνεχίζω να κάνω μαθήματα γλώσσας. Έχω ενα πρόγραμμα γεμάτο ,με ασχολίες ,ενδιαφέροντα. Λιγος ελεύθερος χρόνος,αλλά όλα όσα κάνω γίνονται χωρίς αγχος. Παλεύω καθημερινά να εντρυφήσω στη κουλτούρα τους. Αυτό είναι ενα απο τα μεγαλύτερα στοιχήματα. Η γλώσσα θέλει το χρόνο της. Δεν είναι εύκολη. Και τα παιδιά έχουν αρχίσει να συνηθίζουν.Δεν θα αφήσουμε αυτή την ευκαιρία για μια καλύτερη ζωη που μας δόθηκε εύκολα. Είναι μια χώρα ιδανική για να μεγαλώσεις παιδιά. Εδώ νιώθεις οτι τα περισσότερα παιδιά ζουν την παιδική ηλικία που τους αξίζει. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Κάθε Πέμπτη πρωί πηγαίνω μαζί με τα παιδάκια του νηπιαγωγείου που δουλεύω εκδρομή στο δάσος. Αυτό είναι κάτι πολύ συνηθισμένο για τους Nορβηγούς. Κάτι σαν το ελληνικό "πάμε παραλία". Φοράω τα αδιαβροχά μου ,τις γαλότσες μου,το σκουφί μου ,τα γάντια μου και είμαι έτοιμη για περιπέτειες! Ιδιαίτερη η βόλτα στο δάσος . Εχει κάτι απο παραμύθι. Οταν όμως σταματάω να κάνω το διάλειμμα μου, κοιτάω τα ατελείωτα πανύψηλα δέντρα και πάντα μα πάντα δεν βλέπω αυτά. Πέρα πέρα στο βάθος, εκεί που πια κουράζεται το μάτι να κοιτάξει,βλέπω γαλάζιο. Ναι αλήθεια σας λέω  Κάποιες φορές ακούω και τα κύματα.Και τότε είναι που γεμίζει η καρδιά μου μια ευφορία τέτοια ,που ενα χρόνο τώρα δεν την έχει ξανανιώσει.
Είναι η Ελλάδα.Είναι το νησί που αφήσαμε- η μας άφησε. Είναι η μνήμη και η συνήθεια μαζί. " Θα περάσει " λέω στον εαυτό μου ,εκείνες τις στιγμές.
Δεν θα άφηνα εύκολα αυτή την ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή εδώ.

Αλλά ίσως -λέω ίσως- με τη πρώτη καλή ευκαιρία για επιστροφή στην Ελλάδα, δεν θα το σκεφτόμουν και πολύ και θα την άρπαζα.
Την γλυκιά μου καληνύχτα απο το παγωμένο Όσλο.