Η Μελένια συναντά το φεγγαράκι

Η Μελένια συναντά το φεγγαράκι

Ζούσε κάποτε σ ’ένα όμορφο χωριό ένα όμορφο κορίτσι με πολύ γλυκά ματάκια

και χαμόγελο όλο λάμψη. Το έλεγαν Μελένια μα όλοι την φώναζαν Ένια!

Κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί έκανε μονάχα μια ευχή:

Ηταν το μεγαλο ονειρο της να μιλήσει στο φεγγάρι ,να του πει τα μυστικα τηςνα βρει ένα τροπο ν 'άνεβει στο φεγγαρι και φίλο της αμεσως να τον κάνει.

Μια φωτισμενη νυχτα,διαφορετικη από ολες τις άλλες .ακουσε ξαφνικα έναν ήχο τόσο γλυκό «Ει ψιτ! Κοριτσάκι!»

Η Μελενια κοιταξε αμεσως διπλα της μα δεν ήτανε κανείς!

Κοίταξε και προς τη πόρτα μα και εκει δεν φάνηκε κανείς!

«Ποιος μου μίλησε;» ρώτησε με ματάκια ορθάνοιχτα και γουρλωτά

«Είμαι το φεγγάρι. Με ζήτησες! Ετσι δεν ειναι;»

Η Μελένια κοίταξε στον ουρανό και τυφλώθηκε απ’το φώς του.

«Ποπω! Λάμπεις σαν αστερι ! »φώναξε ενθουσιασμένη.

«Ναι …είμαι πολύ φωτεινός απόψε , γιατι κάποιος νοιάζεται για μένα.» απάντησε το φεγγάρι.

Η μικρή Ένια ένιωθε τόση χαρά που μιλούσε στο φεγγάρι, και δεν μπόρεσε να

κρατήσει

τα δάκρυα της.

«Κλαίς;» της ψιθύρισε το φεγγάρι και ηρθε λιγο πιο κοντα της.

«Ναι…» αποκρίθηκε η μικρούλα.

«Έλα μαζί μου!» της είπε δυνατά το φεγγαράκι και της άπλωσε το χέρι του για να την πιάσει.

Και οπ! Μ’ένα σάλτο η Μελένια βρέθηκε στην αγκαλιά του.

«Παίρνω λίγο απ΄το φώς σου και γίνομαι κι εγώ λαμπερή σαν εσένα!» του είπε.

«Κι εγώ παίρνω λίγο από την ομορφιά σου και γίνομαι όμορφος πολύ. Θέλεις να πετάξουμε μαζί?» τη ρώτησε γεμάτος ανυπομονησία.

«Θέλω!» φώναξε η Ένια. Και τότε σαν να ήταν μαγικό κάτι πανέμορφο συνέβη.

Φεγγαράκι και Μελένια ξαφνικά έγιναν ένα!

Δεν ξεχώριζες ποιος ήταν, που καθόταν, τι φορούσε ,ούτε κοριτσάκι έβλεπες,

μα ούτε και φεγγαράκι. . Μια λάμψη δυνατή γέμισε όλο το σκοτάδι και η νύχτα

έγινε μέρα και τ΄ άστρα όλα χαθήκαν! Μονοι τους αγκαλιασμενοι ,φεγγαρακι και

Μελενια χορευαν χορο δικο τους με χαρα πολύ μεγαλη.

Κι άρχισε μια μουσική να παίζει. Μια σιγανα και μια δυνατα.

Παραραμ και ταμ ταμ ταμ! Ηταν ο ηχος της αγαπης.

Ολα εμοιαζαν με αγαπη εκεινη την στιγμη. Και τα χρωματα ζωντανεψαν στου

ουρανου τα μερη . Και οι δυο φιλοι ,χορευοντας, κυλιστηκαν στις γαλαζιες πεδιαδες

του ουρανου και στα πολυχρωμα του συννεφα επαιζαν κρυφτο σαν να ηταν φιλοι

χρονια πολλα πριν.

Ώσπου όλη αυτή η λάμψη εγινε έκρηξη μεγάλη κι όλος ο ουρανός γέμισε

φεγγαράκια και Μελένιες!

Ήταν τόσο μαγικό! Μια δύναμη μεγάλη!

Μα αυτό δεν κράτησε πολύ. Ύστερα ξαφνικα όλα χαθήκαν .

Φεγγαράκια και Μελένιες γίνανε ξανά από ένα.

Παψανε και οι χοροι και όλα τα παιχνιδια.

Η Μελένια επανήλθε ξαφνικά πάνω στη γη.

Μ’ένα πήδο βρεθηκε ξαφνικά μες στο κρεβάτι της !

Και το φεγγαράκι μόνο έμεινε ξανά και κοιτούσε τη Μελένια.

«Θα σε αγαπώ για πάντα» του ψιθύρισε γλυκά η μικρούλα και της ξέφυγε ένα

δάκρυ απ’ τα ματάκια της τα λαμπερά.

«Θα είσαι πάντα στη καρδιά μου όμορφο μου κοριτσάκι. Τώρα είσαι το

όνειρο μου και θα σε προσέχω» της απάντησε το φεγγαράκι.

Κι έτσι φεγγαράκι και Μελένια έμειναν αγαπημένοι.

Ίσως όχι ενωμένοι , μα απίστευτα αγαπημένοι.

Κι αν ποτέ σου δεις ανθρώπους που θα λάμπουνε πολύ, να το ξέρεις πως κάποια

νύχτα συναντήθηκαν με ένα φεγγαράκι και μοιράστηκαν μαζί του το πιο μεγάλο

μυστικό.