Είναι πλεόν γεγονός οτι έχουμε μπεί σε ενα προγραμμα όλη η οικογένεια.Απο το πρωί στο τρέξιμο.Αναρωτιέμαι στο τέλος κάθε μέρας πόσες πάνες άλλαξα και πόσες φορές τραγούδησα εκείνο το γλυκό τραγουδάκι στο πριγκηπα για να ηρεμήσει.Αχ!Τι γλυκό να είσαι μάμά ..αλλα πόσο κόπο θέλει ! Κάθε μέρα ενας αγώνας κανονικός και με τα όλα του για να ανταπεξέλθεις..να μην κάνεις λάθη..να μπορέσεις να τους χαρίσεις έστω μια στιγμή ευτυχίας στη μικρή τους τη ζωούλα.Και όλα αυτά απο τη μέρα που φέρνεις αυτά τα πλασματάκια στο κόσμο,που σου ζητάνε τα παντα και ταυτόχρονα τιποτα.Ενα χαμόγελο,ενα χαδι τους και αισθάνεσαι οτι αξιζει να προσπαθήσεις ξανά για το καλύτερο.Η μικρή αρχίζει και ζωηρεύει και ο μεγάλος να κατανοεί οτι τελικά δεν είναι μόνος.Εχει πλέον μια αδερφούλα ,αλλά δεν παυει ποτέ να δέχεται απλόχερα την αγάπη της μαμάς.Αραγε όταν γίνει αντράκι μεγάλο θα είναι τόσο τρυφερός όσο τώρα?Θα μου λέει γλυκόλογα?Μπα ..δεν το νομιζω.Οπως και να ΄χει θέλω όσο τίποτε αλλο να τον μαθω να αγαπά.Και κυρίως να δείχνει την αγάπη του χωρίς ντροπές και άμυνες.Μακάρι να τα καταφέρω.
Καλησπέρα από Μαμά...δες Μπαμπά...δες!
ΑπάντησηΔιαγραφήΘέλουμε να επικοινωνήσουμε μαζί σου για κάτι αλλά δεν εντοπίσαμε το email σου στο blog. Θα μας το στείλεις στη διεύθυνση που θα βρεις εδώ;